Jaap de Roos

2017 – januari, pastel op papier, 40 x 50

 

 

Reactie van Jos Swiers
20/01/17 at 11:27

                 

 

De anekdote gaat dat een man zo verknocht was op zijn hond dat hij er op de lange termijn ook op ging lijken. Waarschijnlijk gaat het hier niet om een gelijkenis naar het beeld van de man en dat van zijn hond, maar eerder om een karakterologische overeenkomst. Dat de man in zijn gedrag trekken van zijn hond is gaan vertonen en omgekeerd de hond gedragingen van zijn baasje overnam.

Dat schoot mij meteen in gedachten toen ik het portret van Jaap de Roos zag in de Mailchimp-nieuwsbrief. Omdat onderaan die brief ook dat portretje van Bert zelf staat. Zet je beide portretten – totaal verschillend in tekentechnische uitvoering – naast elkaar dan ontkom ik niet aan de indruk dat er in behoorlijke mate sprake is van overeenkomst. Het zit hem niet in de letterlijke gelijkvormigheid van het beeld: je ziet direct dat het om twee te onderscheiden personen gaat. Wat het ‘m doet is de uitdrukking die vooral aan de weergave van de mond en de uitstraling van de ogen is meegegeven.
Die laat bij de toeschouwer een identieke indruk achter. “Zo ben ik, zo zie ik mijzelf”, lijkt Bert te zeggen. “Zo is hij en zo was hij”, geeft hij met zijn portret van Jaap aan. Maar daarbij gaat het om hetzelfde. Dat kunnen alleen maar vrienden zijn. Het had niet anders gekund.
Jos swiers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.