Jaap de Roos

2017 – januari, pastel op papier, 40 x 50

Ik houd van portretten tekenen en schilderen en vind het een uitdaging om iemand karakteristiek in beeld te brengen.
De reacties die ik op mijn werk krijg zijn heel uiteenlopend. Het meest inspirerend is het als mij een inkijkje gegund wordt in hoe men het portret heeft gezien en ervaren.
Jaap was zo iemand. Direct nadat ik een nieuw schilderij of nieuwe tekening op mijn website plaatste, kwam Jaap daar op onze wekelijkse koorrepetitie steevast op terug. Altijd kon hij mij heel precies duidelijk maken wat hij gezien had en mocht ik even meekijken door zijn ogen. Ik prees me gelukkig zo’n trouwe en aandachtige toeschouwer en bewonderaar onder mijn publiek te weten.
Helaas kan Jaap niet meer reageren als ik iets nieuws heb gemaakt. Vorig jaar werd Jaap ernstig ziek; hij stierf 29 december in het UMC.
Als eerbetoon aan Jaap maakte ik deze pasteltekening van hem.

Hartelijke groet, Bert.

Reactie van Jos Swiers
20/01/17 at 11:27

                 

 

De anekdote gaat dat een man zo verknocht was op zijn hond dat hij er op de lange termijn ook op ging lijken. Waarschijnlijk gaat het hier niet om een gelijkenis naar het beeld van de man en dat van zijn hond, maar eerder om een karakterologische overeenkomst. Dat de man in zijn gedrag trekken van zijn hond is gaan vertonen en omgekeerd de hond gedragingen van zijn baasje overnam.

 
Dat schoot mij meteen in gedachten toen ik het portret van Jaap de Roos zag in de Mailchimp-nieuwsbrief. Omdat onderaan die brief ook dat portretje van Bert zelf staat. Zet je beide portretten – totaal verschillend in tekentechnische uitvoering – naast elkaar dan ontkom ik niet aan de indruk dat er in behoorlijke mate sprake is van overeenkomst. Het zit hem niet in de letterlijke gelijkvormigheid van het beeld: je ziet direct dat het om twee te onderscheiden personen gaat. Wat het ‘m doet is de uitdrukking die vooral aan de weergave van de mond en de uitstraling van de ogen is meegegeven.
 
Die laat bij de toeschouwer een identieke indruk achter. “Zo ben ik, zo zie ik mijzelf”, lijkt Bert te zeggen. “Zo is hij en zo was hij”, geeft hij met zijn portret van Jaap aan. Maar daarbij gaat het om hetzelfde. Dat kunnen alleen maar vrienden zijn. Het had niet anders gekund.
 
Jos swiers

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.