One thought on “Joop Wilke

  1. Het eerste dat me te binnen schiet bij het zien van dit nieuwe portret van Bert Megens is: dit zou wel eens een ‘Kloosje’ kunnen zijn. Je kunt de tekening wonderwel in verband brengen met het befaamde beginsel van de Tachtiger Willem Kloos : kunst is de aller-individueelste expressie van de aller-individueelste emotie. Nu is die uitspraak al ruim een eeuw oud, maar daarmee zeker nog niet achterhaald. Sterker nog, de leeftijd ervan zou wel eens dicht in de buurt kunnen liggen van die van de geportretteerde. Wat ik zie is het leven geleefd, een persoon in de tijd gezet. Wat ik zie is vreugde vanwege dat leven, vanwege die geleefde tijd. De tekenaar heeft dat gezien, moet dat gevoeld hebben zodra hij de foto in handen kreeg die hem tot deze tekening bracht. In dat opzicht is er zelfs sprake van een dubbele expressielaag en daarmee ook van een dubbele emotie. Als eerste die van de foto zelf op de beschouwer ervan en vervolgens die van de handmatige weergave met potlood en krijt. De gestolde herinnering die men wel aan foto’s toekent is tot nieuw leven gewekt. Dat doet kunst blijkbaar. Dat kan kunst blijkbaar. Wie wil weten hoe ouderdom letterlijk en figuurlijk een gezicht krijgt, kan nu ook hier terecht. Bij het ‘Kloosje’ van Bert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.