Joop Wilke

2017 – februari, pastel op paper, 40 x 40 cm., n.t.k.

“Ik ken geen vreemden”, stond boven haar rouwkaart. En zo kende ik Joop Wilke ook toen zij als vrijwilliger in de jaren tachtig betrokken raakte bij de taallessen aan, zoals wij hen toen nog noemden, buitenlandse werknemers en hun vrouwen. 
Joop was een sterke vrouw, actief en maatschappelijk zeer betrokken, maar bovenal een trouwe vrijwilliger op wie we konden rekenen. Maatschappelijke participatie bracht Joop al in praktijk lang voordat het als begrip in zwang raakte. Joop zette zich niet voor anderen in omdat het moest, maar omdat het voor haar vanzelfsprekend was

Ik verloor Joop wat uit het oog toen later de taallessen voornamelijk door beroepskrachten gegeven werden en zij zich ging inzetten voor de Stichting Vluchtelingenwerk. Van mijn partner Marja hoorde ik enige jaren later dat zij Joop getroffen had bij de cursus Spaans die zij allebei volgden. Daarna hoorde ik lang niets meer van haar. 

Joop dook vrij recent weer op in verhalen die vrienden ons vertelden. Hoe haar leven verder was verlopen. Hoe zij altijd actief bleef, ook toen haar bewegingsvrijheid kleiner werd. Zelfs toen haar laatste beetje ruimte wegviel en zij zich ook in haar gedachten en herinneringen niet meer vrij kon bewegen.

Joop stierf onlangs, 24 januari 2017. Op het overlijdensbericht en gedachtenisprentje prijkte deze foto van haar. Een mooie foto van een mooie vrouw. Een uitgelezen moment om haar nu te tekenen. Een portret met indringende ogen die verborgen houden wat er op dat moment in haar omgaat.

Vriendelijke groet, Bert

One thought on “Joop Wilke

  1. Het eerste dat me te binnen schiet bij het zien van dit nieuwe portret van Bert Megens is: dit zou wel eens een ‘Kloosje’ kunnen zijn. Je kunt de tekening wonderwel in verband brengen met het befaamde beginsel van de Tachtiger Willem Kloos : kunst is de aller-individueelste expressie van de aller-individueelste emotie. Nu is die uitspraak al ruim een eeuw oud, maar daarmee zeker nog niet achterhaald. Sterker nog, de leeftijd ervan zou wel eens dicht in de buurt kunnen liggen van die van de geportretteerde. Wat ik zie is het leven geleefd, een persoon in de tijd gezet. Wat ik zie is vreugde vanwege dat leven, vanwege die geleefde tijd. De tekenaar heeft dat gezien, moet dat gevoeld hebben zodra hij de foto in handen kreeg die hem tot deze tekening bracht. In dat opzicht is er zelfs sprake van een dubbele expressielaag en daarmee ook van een dubbele emotie. Als eerste die van de foto zelf op de beschouwer ervan en vervolgens die van de handmatige weergave met potlood en krijt. De gestolde herinnering die men wel aan foto’s toekent is tot nieuw leven gewekt. Dat doet kunst blijkbaar. Dat kan kunst blijkbaar. Wie wil weten hoe ouderdom letterlijk en figuurlijk een gezicht krijgt, kan nu ook hier terecht. Bij het ‘Kloosje’ van Bert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.