Wim Roeffen

2017 maart, acryl op doek, 40 x 50 cm, n.t.k.

Wim stierf op 11 april 2015, een paar dagen voor hij 74 zou worden. Tot bijna het allerlaatste moment volgde hij wekelijks de repetities van het koor. Zo bleef hij, zo lang hij kon, contact met ons zoeken. Wim sprak daarbij altijd erg open over zijn ziekte en wat hem te wachten stond. Daarmee bewees hij veel koorleden een dienst. Niet iedereen vindt het gemakkelijk om een doodziek mens tegemoet te treden. Die brug sloeg Wim.  

Als ik aan Wim denk, denk ik automatisch aan de titel van René Gude’s laatste boek: ‘Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het’. Waarschijnlijk heeft Wim het nooit gelezen, maar toch leefde hij het ons voor. Dat bemerkten we na afloop van het Kerstoptreden van ons Tiels Mannenkoor in Ophemert. Wim zou samen met zijn Annie daarbij aanwezig zijn. Ook wilden zij na afloop samen met ons, ter afsluiting van het jaar, het glas heffen. Wat Wim toen nog niet wist, was, dat hij tijdens die gelegenheid erelid van het koor zou worden. Zo werd deze nazit een receptie ter gelegenheid van zijn erelidmaatschap. In een lange rij schuifelden de koorleden in Wim’s richting om hem, vaak geëmotioneerd, te feliciteren. Een felicitatie die ook een afscheid inhield.

Ik maakte dit schilderij ter gelegenheid van Annie’s 75ste verjaardag in deze zo gedenkwaardige maand.

Vriendelijke groeten, 
Bert 

One thought on “Wim Roeffen

  1. Zodra zaken ingewikkeld worden, heeft de mens de neiging die zaken te vereenvoudigen. Om het overzichtelijker te maken (of te laten schijnen dat het zo is), om het behapbaar te maken, om het toch te kunnen begrijpen. Dat we daarmee onze wereld flink verkleinen doet er dan blijkbaar minder toe. Op die kleine wereld hebben we dan wel weer zicht en houvast. In ons taalgebruik hanteren we voor dergelijke versimpelingen graag uitdrukkingen en spreekwoorden.
    Als ik dit nieuwe portret van de hand van Bert bekijk, zou ik graag willen weten: wie en wat is de man van dat portret? Het antwoord op zo’n vraag is altijd ingewikkeld en zeker niet eenvoudig te geven. Versimpelen dus maar. ‘Toon mij uw boekenkast en ik zeg u wie u bent’, zou prima helpen als ik over die boekenkast kon beschikken. Of over zijn tuin of zijn woonkamer, want in die varianten is die uitspraak ook beschikbaar.
    Gelukkig is er ook nog: ‘zeg me hoe je heet en ik vertel je wie je bent’. Kijk, dat werkt beter. De achterliggende betekenis en oorspong van de voornaam ‘Wim’ luidt: beschermer. En voor de achternaam Roeffen is dat: roemrijke wolf. Dat dier staat bekend als een van de meest sociale soorten. Daarmee is dan toch meteen een aardig beeld onder dat van Bert neer te zetten.
    Maar nog veel beter kunnen dichters dat. Die weten te zeggen wat ze niet zeggen. Zoals Rosalie Hirs bijvoorbeeld in haar wel-of-niet-wolf-gedicht uit de bundel Speling (2004).

    (wolf)

    Ik zeg je een stem die je legt
    in de nacht, een wolk om de ster
    die je bent en je glimlacht een

    naam. Zo stil in de nacht huilt
    dus kracht en zo koud is de maan in
    je macht tot je zwijgend inslaapt.

    De meeste treffende uitspraak trof ik echter aan in een bijdrage tijdens een psychologencongres. Een fraaie variant op de hier al vermelde ‘toon’-spreuken, waardoor de portretmaker en de geportretteerde opeens in direct verband met elkaar worden gebracht: ‘toon mij de ziel van uw collega’s en ik zeg u wie u bent’.

    Jos Swiers
    4 april 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.