One thought on “Paddy Langan

  1. De tekst van Bert bij zijn email met dit meest recente schilderij verhaalt over de muzikale uitvoering door Paddy met zijn Limburgse folkrockband ‘Paddy’s Heavy Circus’ van een gedicht van Yeats. Met een link naar een opname op YouTube. Paddy is met dit lied – en nu dus ook met een schilderij – voor altijd en onlosmakelijk met Bert verbonden. Zo werkt dat.

    Voor mij ook, want toen ik het lied beluisterde herkende ik het ogenblikkelijk. Maar dan in de Italiaanse uitvoering uit 1986 van de door mij zeer gewaardeerde Angelo Branduardi (cd: Barnduardi canta Yeats). Hij gebruikte in een eigen arrangement ook de inderdaad prachtige compositie die Philip Donovan Leitch op de tekst van Yeats heeft gemaakt.
    En wat gebeurt: de uitvoering van Branduardi, in een Italiaanse vertaling nota bene, heeft verre mijn voorkeur. Dat doet geen enkele afbreuk aan de uitvoering van Paddy, maar heeft naar mijn mening te maken met het moment en de wijze waarop je voor het eerst met iets wordt geconfronteerd. De indruk die dat bij je achterlaat, is bijna niet meer te vervangen door een latere. Ik zie dat ook bij klassieke muziek. De uitvoering van bijvoorbeeld een symfonie komt niet in de buurt van de uitvoering die je als eerste hoorde. Puur subjectief en emotioneel, jazeker.

    Zo is het ook met schilderen. Ik zie Paddy Langan nu voor het eerst. Een andere afbeelding zal het voor mij dus nooit meer halen bij wat Bert nu toont. Dat heeft-ie dan toch maar weer mooi voor elkaar.

    Als kleine, zoete wraak presenteer ik hem daarom toch ook de Italiaanse vertaling van Yeats’gedicht.

    La canzone di Aengus il vagabondo

    Fu così che al bosco andai,
    chè un fuoco in capo mi sentivo,
    un ramo di nocciolo io tagliai
    ed una bacca appesi al filo.
    Bianche falene vennero volando,
    e poi le stelle luccicando,
    la bacca nella corrente lanciai
    e pescai una piccola trota d’argento.

    Quando a terra l’ebbi posata
    per ravvivare il fuoco assopito,
    qualcosa si mosse all’improvviso
    e col mio nome mi chiamò.
    Una fanciulla era divenuta,
    fiori di melo nei capelli,
    per nome mi chiamò e svanì
    nello splendore dell’aria.

    Sono invecchiato vagabondando
    per vallate e per colline,
    ma saprò alla fine dove e`andata,
    la bacerò e la prenderò per mano;
    cammineremo tra l’erba variegata,
    sino alla fine dei tempi coglieremo
    le mele d’argento della luna,
    le mele d’oro del sole.

    Jos Swiers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.