Nise

2017 nov., acryl op doek, 110 x 70 cm

naar  de film ‘Nise’ – the heart of madness (2016)

Altijd fascineerde mij al hoe sterk, maar tegelijkertijd ook hoe broos een mens kan zijn. Misschien verklaart dat waarom ik altijd graag binnen educatie en welzijn gewerkt heb.
De film ‘Nise: O Coracão da Loucura’ (2015) van Roberto Berliner gaat over beide aspecten in de mens. Afgelopen zomer zag ik deze film. De titel ‘Nise’ verwijst naar Nise Da Silveira (1905-1999), een gerenommeerd Braziliaans psychiater. In tegenstelling tot haar collega’s was zij voorstander van een respectvolle, observerende en luisterende benadering van haar patiënten, die zij cliënten noemde. Toen Nise weigerde om mee te werken aan elektroshock-behandelingen, werd zij gedegradeerd tot hoofd van de activiteitenbegeleiding.
Daar stimuleerde zij de bezoekers van haar afdeling te gaan schilderen. De film laat zien hoe verrassend de uitwerking is. Bijzonder inspirerend voor haar waren C.G. Jung en Spinoza. Een interesse die heeft geresulteerd in de boeken van haar hand ‘Beelden van het onbewuste’ en ‘Brieven aan Spinoza’.

Het portret is niet dat van Nise, zoals je na deze inleiding zou verwachten, maar dat van de acteur Roney Villela in de rol van een psychiatrische patiënt. Zijn uitdrukking, die lichtval waren onweerstaanbaar. Ik moest wel mijn schilderskwast ter hand te nemen. Ik denk dat het beeld voor zichzelf spreekt. Ga die film zien!

Vriendelijke groet, Bert 

One thought on “Nise

  1. Spreekt iets voor zichzelf dan is het meestal oppassen geblazen. De aangever loopt namelijk het gevaar dat de lezer of toehoorder gaat denken: Wat nou voor zichzelf spreken? Weet de brenger van deze boodschap het soms zelf niet; wil hij geen discussie over het onderwerp of blijft hij liever eventjes buiten schot? De meest intrigerende variant is dat die aangever vindt dat hij gelijk heeft, immers het beeld spreekt voor zich en of je dus maar even verder je mond zou willen houden.

    Daar sta je dan, kijkend naar deze nieuwe schildering van Bert Megens. Zijn toelichting erop sluit hij af met de melding dat hij denkt dat het beeld voor zichzelf spreekt. Gezien het begin van dit betoogje had Bert de schildering dus gevoeglijk achterwege kunnen laten. Hij had kunnen volstaan met de verwijzing naar de film waarin dit beeld voorkomt: ‘Ga kijken mensen, daar kun je iets zien dat voor zichzelf spreekt’. Blijkbaar vond hij het nodig het spreken toch ook maar even zelf ter hand te nemen.
    En zo zitten we nu met dit voorzichzelfsprekend beeld. En wat heeft het ons te zeggen?

    Dat het van Bert is.
    Dat spreekt voor zich.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.