Simeon ten Holt

2018, acryl op doek, 60 x 80 cm.

naar foto Marco Borggreve

In een ondergronds, van daglicht verstoken lokaaltje in de kunstacademie in Arnhem, kreeg ik iedere woensdagochtend les van muziekdocent Simeon ten Holt. Ik hoorde voor het eerst termen als seriële, atonale en minimalistische muziek. Ten Holt was midden jaren zeventig druk bezig met Canto Ostinato, een tonale compositie voor toetsinstrumenten, doorgaans vier piano’s. Na voltooiing liet hij het nog enkele jaren in een la liggen, om het pas in 1979 voor het eerst in het openbaar ten gehore te brengen. Het zou zijn meest bekende werk worden.

Canto Ostinato heb ik leren kennen via een vriend die mij zijn cd te leen gaf. Ik was er zo door geboeid dat ik, als het even kon, diverse uitvoeringen bezocht. Een kenmerk van de compositie is, dat de musici zelf bepalen welke accenten zij leggen en hoe lang zij de verschillende ‘secties’ van het stuk aanhouden. Ik heb uitvoeringen van één, maar ook van meerdere uren bijgewoond. De reacties zijn zeer uiteenlopend. Niet iedereen is direct enthousiast; vaak heeft men tijd nodig om het stuk te leren waarderen. Ik raad iedereen, of je het nu kent of niet, van harte aan om het eens op een rustig moment te beluisteren.

Twee links voeg ik toe die het bekijken zeker waard zijn:
Een uitvoering in het concertgebouw, o.a. door Polo de Haas
Canto Ostinato, Simeon ten Holt – Concertgebouw Amsterdam 22/01/2013 (deel 1)
Een indringende documentaire over Canto Ostinato en de uitwerking die het op mensen kan hebben, geregisseerd door Ramon Gieling.
Ramon Gieling, BOS, 2012  Over Canto 

Ik dacht aan dit alles terug toen ik Canto laatst weer hoorde, net toen ik mij afvroeg van wie ik in een volgend schilderij zou maken. Ik wist toen direct dat Simeon ten Holt in mijn portrettenreeks niet mocht ontbreken.

Vriendelijke groet, Bert 

One thought on “Simeon ten Holt

  1. ‘Het lijkt op’, ‘het doet me denken aan’. Bekende frases bij het zien van een beeld, het horen van geluid, het ruiken van een geur. Associaties dus. Zintuigelijke waarnemingen gaan onzichtbare verbindingen aan in onze hersenen en presenteren nieuwe beelden, geluiden of geuren. Daarmee ontstaat een persoonlijke en dikwijls ook intense verbondenheid van het object van waarneming met onze eigen gevoelens. Dat overkwam Bert Megens weer eens bij het opnieuw horen van de Canto Ostinato van Simeon ten Holt. Dit schilderij is de uiting van die verbondenheid.
    Op zijn beurt overkomt het nu ook mij. Ik zie deze afbeelding van de componist en het is dan niet het Canto Ostinato dat door mij aan dit beeld gekoppeld wordt. Ik zie namelijk een abdij, hoor een stilte die oprijst uit gezangen en gebeden uit de abdijkerk en neem de geuren waar die de ingetogenheid van zo’n omgeving met zich meedragen. Het is de nadenkende blik in de ogen die naar een onbekende verte staren, het is het kleed dat een pij zou kunnen zijn die in wijde plooien om het lichaam heen valt, de hoge kraag met mogelijk een capuchon. Het is een luisterhouding die in het midden laat of het geluid van buiten of van binnen de persoon afkomstig is. En ja, dan kan ook ik er niet langer omheen, dan hoor ook ik de Canto Ostinato.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.