Yuval Noah Harari

2018, acryl op doek, 40 x 50 cm.

Waar waren mijn geschiedenisleraren?, vroeg ik mij al af tijdens het lezen van Homo Sapiens en Homo Deus  van Yuval Noah Harari. Ik hoop dat de huidige studenten deze boeken wel hoog op hun boekenlijst hebben staan.  

Hoe Harari eruitziet wist ik niet, op de achterflap ontbreekt zijn portret. Op internet vond ik hem. Een monter en fris uiterlijk; heldere ogen kijken de toeschouwer aan. Uit de beschrijving blijkt dat hij hoogleraar is aan de Universiteit van Jeruzalem.
Harari beschrijft in Homo Sapiens in het kort de ontwikkeling van de mensheid, vanaf het prille begin tot nu. In Homo Deus behandelt hij zijn toekomstbeeld aan de hand van een aantal voorspellingen.

Wat Harari op meesterlijke wijze doet, is zijn totaalbenadering. Op speelse en soms  humoristische wijze mijdt hij geen enkel domein, of het nu economie, geneeskunde of religie betreft. De manier waarop Harari deze uiteenlopende onderwerpen met elkaar verbindt en tot een uitermate boeiend verhaal smeedt, maakt beide boeken zeer de moeite van het lezen waard.

Harari is geen neutrale auteur. Hij houdt ons een spiegel voor. Hoewel hij zich niet merkbaar laat leiden door een politieke of morele ideologie, vermoed ik enige affiniteit met het boeddhisme. Het zal duidelijk zijn, dat ik door het schilderen van zijn portret  mijn enthousiasme voor de boeken van Harari wil overbrengen. Als dat nog nodig is tenminste, gezien de populariteit ervan. Ik wens je veel leesplezier.

Vriendelijke groet,
Bert.

2 thoughts on “Yuval Noah Harari

  1. Dear Bert,

    Yuval received with pleasure your e-mail with the newsletter and the portrait.
    He liked both very much. The portrait is beautifully painted.

    Thank you very much,

    Pnina Luttinger
    Y.N. Harari – Office Manager

    Prof. Yuval Noah Harari
    P.O.Box 3308, Karmei Yosef, 9979700, Israel

  2. Streepje

    En ja hoor, opnieuw zijn het de details die ‘t ‘m doen. Wat doen die dan? Die leiden de aandacht af van de hoofdzaak. Tenminste als het portret van deze auteur de kern van het schilderij vormt. Dat zou je denken, dat mag je verwachten. Daar is het ook een portret voor. Maar wat als eerste en daarmee meteen het meeste opvalt is de kleur van de achtergrond: roze. Het is geen kleur die Bert Megens schuwt. Op veel van zijn portretten zie je die kleur verschijnen in een scala aan tinten. Maar nergens, voor zover ik het kan zien, doet hij het zo prominent als nu. Die snelle focus op die kleurige achtergrond brengt je tegelijk naar de manier waar die is aangebracht. De verf is deels op het doek gezet en daarna gaan uitlopen. Alsof de maker het even niet zag zitten, een kwak verf op het doek plempte en daarna iets zei van: “bekijk het maar”. Komt hij later terug, ziet hij die uitgelopen verf en denkt dat het geen probleem is, want daar kan hij rustig overheen schilderen. Dat doet Bert dan ook en tegelijkertijd doet hij dat niet. Want de uitloop blijft zichtbaar, dwars door het transparant geschilderde overhemd van de geportretteerde heen. En ondanks het streeppatroon op dat overhemd.
    Je zou bijna in toeval gaan geloven, maar daar heb ik geen zin in. Als je het eenmaal gezien hebt, kom je er niet meer van af. Het blijft fascineren en schreeuwt als het ware om een nadere duiding. Is die er? Ach, waarom ook niet. De afgebeelde auteur is een exponent van de denkers (hij is uiteindelijk historicus en filosoof) die indringend wijzen op de onbalans die de mensheid inmiddels op vrijwel alle terreinen heeft aangebracht in zijn leefgebied. We streven naar een volmaakte wereld, maar bereiken slechts een toenemende onvolmaaktheid. En dan zie je zo’n verfuitloop op dit schilderij die lijkt te passen in het streeppatroon op het overhemd, maar het dat net niet is. Transparant, dat wel, maar ook onvolmaakt, dat zeker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.