A.L. Snijders

2018, pastel op papier, 55 x 75 cm.

Ik maakte al eerder een portret en nieuwsbrief over A.L.Snijders. Daarom besloot ik nu een ZKV (zeer korte verhaal) van hem in deze Nieuwsbrief op te nemen. Toeval bestaat niet, maar zondagmorgen 26 augustus jl. las A.L.Snijders tijdens zijn wekelijkse bijdrage aan het NPO4-programma het volgende verhaal voor. http://www.radio4.nl/deochtendvan4/zkv
 

Achttien kilometer

De tekenaar Harm van der Wal vraagt of hij een serie portretten van me mag maken. Ik denk ‘waarom zou hij dat willen?’, maar ik zeg ‘ja dat mag’. Hij komt achttien kilometer fietsen omdat hij geen auto bezit en het openbaar vervoer wel openbaar is maar niet overal rijdt. Ik ontvang hem dus gastvrij en bied hem een volkoren boterham met kaas aan en een kop zwarte koffie. Hij vraagt of ik twee-en-een-half-uur voor hem wil poseren op de zolder van het huis. Deze zolder heeft een lengte van 27 meter en is 14 meter breed, bovendien is hij volkomen leeg, het is geen rommelzolder. De rommel staat in het huis, de zolder is leeg. Als de buurman zegt dat het bij mij de omgekeerde wereld is, zeg ik niet zonder trots: je hebt gelijk. De tekenaar en ik gaan naar boven, hij heeft een dikke rol papier bij zich, een gepunt stokje uit het bos en een flesje oost-indische inkt. Ik draag een geïmproviseerd tafeltje en een keukenstoel. Bovendien heb ik pen en papier bij me, en een lijstje namen van mensen die een brief van mij verwachten over een en ander. De tekenaar rolt het papier uit en maakt de portretten zittend op de vloer. We zwijgen twee-en-een-half uur. Dan heeft hij negen portretten klaar en ik vijf brieven. De portretten lijken heel goed, ik heb nog nooit tekeningen gezien gemaakt met een puntig houtje. Ik lees hem één van m’n brieven voor, drie kantjes aan een vrouw die over mij rondvertelt dat ik sloom en traag ben. Daarna breng ik Harm van der Wal met m’n auto naar huis, achttien kilometer. De fiets heb ik rechtop in de laadruimte gezet, geschraagd door spanbanden die daarvoor bestemd zijn. Ik krijg een compliment van de tekenaar dat ik zulke goede zeemansknopen leg.   

gras
© A.L. Snijders/AFdH Uitgevers


Nu ben ik niet Harm van der Wal, heb ik A.L.Snijders niet in levenden lijve mogen portretteren en was mijn materiaal niet een gepunt stokje, maar ik hoop toch dat je geniet van het portret getekend met pastelkrijt.
Wil je voortaan automatisch de nieuwsbrieven van A.L.Snijders ontvangen, laat je dan op de graslijst plaatsen van AFdH Uitgevers: https://www.afdh.nl/nieuws/aanmelden-graslijst-al-snijders.aspx

Vriendelijke groet,
Bert.

One thought on “A.L. Snijders

  1. Het moment
    Achter de naam A.L. Snijders gaat een andere naam schuil. Een pseudoniem, een verhulling van de werkelijkheid. De schrijver is niet wat hij is, of liever, wat hij naar de buitenwereld toe wil zijn of pretendeert te zijn. Hij geeft daarmee op zijn eigen wijze uitdrukking aan een bekende discussie onder neerlandici of een tekst nu vanuit zijn eigen vorm of vanuit de vent, de auteur, bekeken en beoordeeld dient te worden. In dat laatste geval spelen bij de interpretatie allerlei biografische gegevens van de schrijver een rol. Maar als er nu één schrijver is die er niet omheen draait dat veel van de gegevens uit zijn zeer korte verhalen (ZKV) uit zijn eigen beleefde wereld komen, dan is het A.L. Snijders wel. En dan toch: een pseudoniem. Terwijl tegelijkertijd zijn kracht in de vorm ligt met die karakteristieke korte verhalen. Hij krijgt daarmee iets ongrijpbaars. En dat is het fraaie aan deze pasteltekening. Geen kort verhaal, zeer zeker niet. Een lang, heel lang verhaal is hier getekend. Een bijna levenslang verhaal. Opgebouwd uit honderden korte momenten. Elk detail op de tekening is zo’n moment. Alle korte verhalen samengebald in één monument.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.