Ton Lathouwers

2018, acryl op paneel, 60 x 60 cm.

Al lange tijd volg ik Ton Lathouwers, een zeer boeiend mens, spreker en schrijver. Ik moest wel even wennen aan zijn gedrevenheid en enthousiasme toen ik een lezing van hem bijwoonde. Voor de vuist weg sprekend, putte hij uit een ongelooflijke bron van kennis, ervaring en inzicht.

Ton Lathouwers (1932) studeerde wis- en natuurkunde, maar ook Slavische talen en letterkunde. Hierna volgde hij gedurende vier jaar een studie vergelijkende cultuur- en godsdienstwetenschappen over de ontmoeting tussen Oost en West. In 1968 werd hij benoemd tot gewoon hoogleraar Russische letterkunde te Leuven, met daarbij een nevenopdracht aan de theologische faculteit: religieuze thematiek in de moderne literatuur. Hij maakte reizen o.a. naar Japan, Thailand en Indonesië, en legde zich toe op de studie van het Chinese Rinzai-ch’an. In 1987 verkreeg Ton Lathouwers zijn officiële autorisatie (‘transmissie’) als zen-boeddhistisch meester en leraar. Hij kreeg de naam Hui Yu, wat betekent ‘vriend van wijsheid’. Sindsdien begeleidt hij zengroepen in Nederland, België en Zweden.

Zijn indrukwekkende CV roept misschien het beeld op van een studeerkamergeleerde, maar als je zijn boeken leest en zijn lezingen volgt, is hij daar het tegenovergestelde van. Veel indruk op mij maakten zijn verhalen over zijn pleegmoeder die van Indo-Chinese afkomst was. Wanneer hij in zijn jeugd vertwijfeld zijn onzekerheid en angst bij haar uitte, wist zij hem steeds weer te bemoedigen: “Vertrouw, jongske, vertrouw” en “Doorlopen, jongske”. Het vertrouwen in deze aanmoedigingen, ook in situaties waarin hij zich niet geborgen voelde, maakte Ton Lathouwers tot een zoekend, geïnteresseerd en betrokken mens. Zoekend in tradities en literatuur, maar vooral in het werkelijke contact tussen mensen, van hart tot hart.

De stijl die ik bij dit portret hanteerde, drong zich haast automatisch aan mij op. Met uitgesproken vlakken, lijnen en kleuren. Iets stripachtigs zelfs. In combinatie met Tons manier van kijken en zijn gezichtsuitdrukking was het de moeite van het uitproberen waard. Model voor dit portret stonden de beelden uit bijgaand youtube-filmpje https://youtu.be/AX8AJ5BO0lo . Op Youtube vind je ook andere interessante interviews en gesprekken met hem.

Vriendelijke groet,
Bert.

One thought on “Ton Lathouwers

  1. Hoe horen en zien je kunnen vergaan

    Beelden kunnen bedrieglijk zijn. Fata morgana-achtig zelfs. Wie, om maar eens een voorbeeld te noemen, op de televisie naar een uitzending van Kijken in de ziel kijkt, krijgt een interviewer en een geïnterviewde voorgeschoteld. De vraag is dan of het om die twee personen gaat of om wat er tussen die twee gebeurt. In essentie zou het moeten gaan om wat ieder van hen te vragen en te zeggen heeft. De kijker zou dan eerder de rol van toehoorder moet aannemen en de woorden vangen die de beide deelnemers met en tussen elkaar wisselen. Daar hoef je in dit geval de beide sprekers niet voor te zien. Je kunt net zo goed je ogen sluiten en volstaan met te luisteren naar wat ze te zeggen hebben. De woorden kunnen dan in hun volle zin en betekenis tot de luisteraar doordringen en daarmee verschoond blijven van alle bijkomende informatie en ruis die de televisiebeelden er ongevraagd bij leveren. De radio is zo gek nog niet. Het roept wel de volgende vraag op: kan ik bij het horen van de woorden naast de betekenis ervan mij tegelijkertijd toch ook een beeld vormen van de twee sprekers? Daarmee kom ik bij deze schildering. Ik zie de geportretteerde niet en ik zie de schilder niet. Ik zie uitsluitend wat er tussen hen in staat, of beter nog, is komen te staan: dit portret. Met ogen waarvan niet duidelijk is of die net open gaan of juist gesloten worden. Met ogen die of op het punt staan naar binnen, naar de geportretteerde te kijken of zich juist gaan richten op de schilder. De kunst is dan om te kunnen horen wat er zich tussen hen beiden afspeelt. De afbeelding krijgt daardoor beweging omdat hij een wisselwerking weergeeft. Een verstild beeld? Vergeet het maar. De kijker moet aan de slag om de onzichtbare, maar weldegelijk aanwezige voor- en achterkant van dit beeld te vatten. Mooi gedaan Bert, maar wij zitten wel met de gebakken peren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.