Leonard Cohen

2018, olieverf op papier, 50 x 70 cm., n.t.k.

Leonard Cohen behoeft nauwelijks enige introductie. Zijn liedjes “Marianne” en “Hallelujah” kent iedereen.
Zijn muziek beluister ik graag, ik houd van het diepe stemgeluid en van zijn teksten die dichterschap verraden. Eigenlijk was Cohen altijd een vanzelfsprekendheid. Pas bij zijn dood begon ik me af te vragen wie hij eigenlijk was. Met hernieuwde interesse beluisterde ik zijn platen opnieuw en probeerde in zijn teksten het antwoord te vinden.

Ik ontdekte het boek ‘ De demonen van Leonard Cohen’, geschreven door Francis Mus. Aan de hand van een zevental beelden of gedaanten gaat Mus op zoek naar de beantwoording van de vraag: ‘Leonard Cohen, wie ben je? Allerlei facetten worden belicht. Canadees of zwerver? Jood, Christen of Boeddhist? Dichter, schrijver of zanger? Gitarist, zanger, of geen van beide? Held of antiheld? Geen eenvoudig te beantwoorden vragen, maar het leverde daardoor wel een uitermate boeiend boek op.

Voor dit portret gebruikte ik een foto van Graeme Mitchell uit The New Yorker. De foto verscheen samen met het laatste interview dat David Remnick met Leonard Cohen kort voor zijn dood had. Het werd op 10 november 2016, een paar dagen na zijn overlijden gepubliceerd. https://www.newyorker.com/culture/culture-desk/leonard-cohen-a-final-interview

Leonard Cohen kijkt recht in de camera. Op de oorspronkelijke foto is een flauwe glimlach merkbaar. Ik houd de uitdrukking neutraler, indringender, leger. Wellicht om daarmee ieder antwoord op wie hij nu eigenlijk was aan de toeschouwer over te laten, of beter nog, aan de luisteraar van de vele liedjes die hij schreef en zong.

Vriendelijke groet,
Bert.

One thought on “Leonard Cohen

  1. Hoor en wederhoor

    Heel wat handelingen in het dagelijks leven doen we op de automatische piloot. Dat is niet alleen handig, maar het maakt het leven ook een flink stuk gemakkelijker en vooral ook plezieriger. Fietsen bijvoorbeeld. Ga je er bij nadenken hoe je fietst als je onderweg bent, dan is de kans zelfs groot dat het goed mis gaat. Handelen zonder er bewust bij na te hoeven denken maakt het leven van alle dag daarom aangenamer. Geen stress of burn-out; het gaat allemaal vanzelf. Iedere musicus kan erover meepraten. Je moet er toch niet aan denken dat je bij elke noot even moet nadenken hoe die ook weer gespeeld moet worden. Gelukkig niet, het gaat geautomatiseerd. En zo werkt het blijkbaar ook met ons geheugen. Bij bepaalde geuren kun je opeens kleuren zien of direct een gerecht zoals je dat ooit kreeg opgediend. Een geluid wordt, zonder er ook maar een tel over na te hoeven denken, direct omgezet naar een beeld, een herinnering of noem maar op. Dat maakt het leven inderdaad aangenaam en tegelijk ook waardevol. Mogelijk ook omdat het een deel van jezelf is, of liever nog: is geworden. Je hebt alleen jezelf ervoor nodig. Doe de test maar eens. Kijk naar dit portret en je hoort Leonard Cohen. Direct. Geen geluidsdrager nodig. Je hoort hem in al zijn facetten en daarmee ook jezelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.