Andrew Wyeth

2018, acryl op doek, 40 x 50 cm.

Dit voorjaar bezocht ik de dubbeltentoonstelling The American Dream – Amerikaans Realisme 1945 – 2017  in Emden en Assen. Werk van o.a. Andrew Wyeth was daar te bewonderen.
Andrew (1917-2009) had het talent niet van een vreemde. Zijn vader, N.C. Wyeth, was een zeer verdienstelijk illustrator en schilder die zijn zoon Andrew zelf onderrichtte in het tekenen en schilderen.

Het is niet gemakkelijk aan te geven wat mij zo aanspreekt in het werk van Andrew. Veel van zijn schilderijen komen wat onwezenlijk over, bewegen zich daardoor misschien wel op het randje van kitsch. Zijn schildertechniek is echter meesterlijk. Andrew schilderde louter naar de natuur, dus niet aan de hand van foto’s. Toch kijk je niet over de schouder van de schilder mee naar het tafereel, het landschap of de persoon die door hem worden afgebeeld. Je wordt een moment gevangen in een fragment uit een droom, waarin de tijd heel even stilstaat.

Uit interviews, o.a. met hemzelf, kwam ik een aantal interessante dingen te weten. Zo vindt Andrew zelf dat de kwaliteit van zijn werk te danken is aan de vele uren die hij besteedde aan zijn passie. Het ‘aantal meters’ dat hij maakte was bepalender voor het resultaat dan zijn talent. Bijna al zijn tijd werd erdoor in beslag genomen.

Andrew vertelt in bijgaand interview ( https://youtu.be/D0vz7Qb_UDI ) dat hij totaal niet bezig was met ‘Andrew Wyeth’ te zijn. Hij was uitsluitend en volledig gericht op de onderwerpen die hij schilderde; sterker, hij wilde niets liever dan opgaan in wat hij  schilderde. Deze gepassioneerdheid spreekt uit bijna al zijn schilderijen. Ook de volgende rapportage van Michael Palin biedt een boeiende inkijk in deze gedreven en raadselachtige Wyeth en zijn werk ( https://youtu.be/jNuGbKIoUds ).

De kritiek van zijn vader, dat hij meer kleur moest gebruiken om zijn werk verkoopbaar te maken, legde Andrew naast zich neer. Hij bleef bij zijn mening: ‘less is more’.

Ik heb geprobeerd om zijn portret te schilderen in zijn geest, d.w.z. met weinig, laat staan uitgesproken kleuren.

Vriendelijke groet,
Bert.

One thought on “Andrew Wyeth

  1. Een oogje toe

    Soms knijp je een oogje toe. Heel handig toch, als je enige nuancering wilt aanbrengen bij een eerste indruk, een oordeel of misschien wel een opdoemend vooroordeel. Je laat iets toe wat niet direct is toegestaan, maar ook niet expliciet verboden is. Het kan net niet door de beugel, maar toch ook weer wel. Je oordeelt er zelf over, maar tegelijkertijd laat je ruimte aan een ander om er mogelijk ietsje anders over te denken. Die ogentoeknijperij lijkt zich altijd net op de grens van het toelaatbare – ontoelaatbare af te spelen. Of, om het maar in in iets typisch Nederlands te duiden: we gedogen wat af, en dat dus niet alleen maar in de politiek. Daarom is het niet vreemd dat ook de kunstenaar, in dit geval de schilder, zich er maar eens aan waagt. Omdat de geportretteerde er ook niet vies van was. Waaruit te leren valt dat een portret een kijkje biedt in de werelden van zowel de afgebeelde persoon als van de maker van die afbeelding. Ze staan er allebei mooi op. Waartoe ogen allemaal wel niet kunnen leiden. Je blijft kijken, maar dit keer wel met toegeknepen ogen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.