One thought on “Andrew Wyeth

  1. Een oogje toe

    Soms knijp je een oogje toe. Heel handig toch, als je enige nuancering wilt aanbrengen bij een eerste indruk, een oordeel of misschien wel een opdoemend vooroordeel. Je laat iets toe wat niet direct is toegestaan, maar ook niet expliciet verboden is. Het kan net niet door de beugel, maar toch ook weer wel. Je oordeelt er zelf over, maar tegelijkertijd laat je ruimte aan een ander om er mogelijk ietsje anders over te denken. Die ogentoeknijperij lijkt zich altijd net op de grens van het toelaatbare – ontoelaatbare af te spelen. Of, om het maar in in iets typisch Nederlands te duiden: we gedogen wat af, en dat dus niet alleen maar in de politiek. Daarom is het niet vreemd dat ook de kunstenaar, in dit geval de schilder, zich er maar eens aan waagt. Omdat de geportretteerde er ook niet vies van was. Waaruit te leren valt dat een portret een kijkje biedt in de werelden van zowel de afgebeelde persoon als van de maker van die afbeelding. Ze staan er allebei mooi op. Waartoe ogen allemaal wel niet kunnen leiden. Je blijft kijken, maar dit keer wel met toegeknepen ogen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.