Chiara

2018, acryl op doek, 80 x 80 cm.

Allereerst wens ik jou en hen die je lief zijn, ook namens Marja, hele fijne feestdagen en een gezond en gelukkig 2019 toe. Ik verpak onze wens in deze nieuwsbrief over mijn laatste schilderij van dit jaar. Een portret naar aanleiding van La Enfermedad del domingo, wat zoveel betekent als ‘Zondagsziekte’. Een film die ik op Netflix zag en die een ontdekking was op het filmfestival in Berlijn dit voorjaar.

In ‘t kort: Chiara en haar moeder Anabel brengen tien dagen samen door in hun vroegere vakantiehuis, verafgelegen in de bergen. Dertig jaar hebben zij elkaar niet gezien, nadat de moeder haar dochter als klein kind aan haar lot heeft overgelaten. 
Dat deze film in Berlijn zo’n indruk maakte, begrijp ik wel. Het verhaal is sterk, de beelden zijn prachtig en er is veel aandacht voor details. Het ingetogen tempo geeft het verhaal de nodige spanning. Echt de moeite waard om een winteravond aan te besteden. ( https://www.netflix.com/nl/title/80131280 )

De blik in de ogen van Chiara (gespeeld door Barbara Lennie) heb ik in dit portret willen vangen: leeg, verdrietig, naar binnen gekeerd? Nu ik opnieuw kijk naar die ogen, moet ik denken aan de interessante podcast van De Correspondent, van Rutger Bregman, ‘Hoe de mens de baas op aarde werd’. Hij typeert daarin de gezichtsuitdrukking van mensen als unieke sociale vaardigheid om aan anderen te tonen wie we zijn. De volgende quote uit de podcast wil ik je, tot slot, niet onthouden.

” Dat blijkt ook als we elkaar in de ogen kijken. Mensen hebben iets bijzonders in hun opslag: oogwit. Dat betekent dat we de richting van elkaars blik kunnen volgen. Alle andere primaten produceren melanine (pigment) om hun ogen donker te maken en de richting van hun blik te verbergen. Maar wij zijn een open boek voor elkaar. We geven onze blik aan iedereen weg.”
https://decorrespondent.nl/8534/hoe-de-mens-de-baas-op-aarde-werd/328089630-82ffd9d8#I-5 )

Je begrijpt wat een zegen dat is voor portrettisten als ik.

Vriendelijke groet,
Bert.

Reactie:

JOS SWIERS
22/12/18 AT 09:47 | EDIT

(Bo-oopis)

De koe-ogige. Dat is het eerste wat bij mij opkomt als ik dit portret zie. En die flitsgedachte is er spontaan in het Grieks. Homerus gebruikt het in zijn Ilias en Odyssee als epitheton ornans (versierende toevoeging) voor de godin Hera de Titanendochter. Machtig en groot, want zus en echtgenote van de oppergod Zeus. De godin van het huwelijk en de vruchtbaarheid. De pauw staat symbool voor haar. Als die zijn grootheid laat zien, al zijn staartveren overeind, dan kijken niets dan ogen je aan. Imponerend, imposant en dwingend. Kracht en grootsheid, en dat alles alleen al door ogen. 

Dit portret van Chiara kent zijn eigen ontstaansgeschiedenis. Dat zal wel. Maar doet die er toe? Het antwoord is: nee. Niet wat van achter dit schilderij naar voren komt speetl deze keer de hoofdrol, maar wat er uit dit portret op mij afkomt. En dat is Hera, de koe-ogige.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.