Neeltje Maria Min

2019, acryl op doek, 80 x 80 cm.

In de Trouw van 5 januari jl.zag ik de indrukwekkende foto die Jurgen Caris maakte van Neeltje Maria Min. Het trof mij zo, dat ik meteen wist ik dat ik dit beeld van haar wilde schilderen. Het hoofd tussen de wat opgetrokken schouders, de armen voor zich rustend op de tafel. Met de linkerhand omvat ze de vingertoppen van haar andere hand. Ze houdt het hoofd wat scheef terwijl ze in de camera kijkt. Zo, wat terughoudend, misschien wat onwillig, kijkt ze je aan. 
Terwijl ik het interview lees, bedenk ik dat ik na haar gedicht ‘Voor wie ik liefheb, wil ik heten’, populair tijdens mijn middelbareschooltijd, geen enkel werk meer van haar las. Niet omdat ik er niet in geïnteresseerd was, maar omdat ik sindsdien nauwelijks poëzie van haar ben tegengekomen. 
Met dit portret wil haar ontrukken aan de vergetelheid.

https://www.groene.nl/artikel/wat-is-dat-nou-trots/

Vriendelijke groet,
Bert

One thought on “Neeltje Maria Min

  1. Stand van zaken

    Is dit nieuw realisme of is dit realistische nieuw? Anders gezegd: is het de schilder te doen om een zo nauwkeurig mogelijke weergave van het fotoportret of gebruikt hij dat portret als inspiratiebron voor zijn schildering? Speelt exacte gelijkenis de hoofdrol of is die eerder weggelegd voor herkenbaarheid? Vergelijkingsmateriaal te over, want van nogal wat tekeningen en schilderijen van Bert Megens is een fotobron bekend. En die laat zien dat over de herkenbaarheid weinig tot geen verschil van mening zal bestaan. Ook de gelijkenis is groot, maar exact is die nooit. Dat heeft niet alleen te maken met de kleurstelling die Bert hanteert, maar ook met kleine en soms wat grotere verschillen die hij aanbrengt. Dat hoeft hij niet te doen, hij is prima in staat foto en tekening of schildering één op één te laten overeenkomen. Toch doet hij dat nooit. Blijkbaar bestaat er bij hem een onweerstaanbare behoefte om zijn interpretatie van het fotobeeld te laten meewegen in zijn werk. Dat dit soms tot een verrassende uitkomst kan leiden, bewijst naar mijn mening dit portret van Neeltje Maria Min.
    Hoe ik daartoe kom? Wel, ik heb de foto uit het interview in Trouw en het schilderij van Bert op exact dezelfde grootte gebracht en vervolgens over elkaar heen geplaatst. Dan blijkt dat Neeltje Maria op het schilderij meer in de breedte is uitgeschilderd en dat de houding van de armen en de handen meer naar voren wijzen. De indruk die de foto maakt is die van een auteur die zich naar binnen richt, die bijna haar armen om zichzelf heen zou willen slaan. Het schilderij toont een meer uitnodigende, een meer open houding. En in dit geval versterkt de donkere kleurstelling van de foto en die van het lichte kleurgebruik op het schilderij deze indruk. Waar ik in beide gevallen naar kijk is onweerlegbaar Neeltje Maria Min, maar ze zijn niet identiek. Vooral de handen wijzen dit uit, het menselijk uitnodigingsinstrument bij uitstek. Dat klinkt bekend: kunstkenners geven aan dat het schilderen van handen notoir moeilijk is en in veel gevallen ook als echtheidskenmerk van de maker geldt. Het maakt dit schilderij van Neeltje Maria Min alleen maar boeiender.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.