Sjaak

foto: Gijs Heuff

2019, pastel op papier, 40 x 50 cm., ntk

Op verzoek van mijn tante Annie maakte ik dit portret van Sjaak, haar overleden man, de broer van mijn vader. Altijd is het spannend om iemand te tekenen of schilderen die er niet meer is. Lukt het me om een goede gelijkenis te verbeelden? Een portret dat recht doet aan de herinnering van de naasten en meer nog, aan het karakter van de overleden persoon?  

Ook dit keer ontdekte ik dat het portretteren van een bloedverwant een bijzondere dimensie heeft. Het was verrassend om meerdere keren dezelfde trekken te ontdekken die ik nog kende van mijn vader en opa. Daardoor wist ik dat ik op de goede weg was. Bemoedigende momenten tijdens het ontleden van iemands gelaat.

Ik heb de foto niet in alle opzichten gevolgd. De blik van Sjaak, zijn manier van kijken, heb ik een beetje aangepast. Het woord ‘lach’ is een te groot woord; glimlach komt iets meer in de buurt. Misschien is het nog meer deze open, positieve verwachtingsvolle manier van kijken die hem het beste karakteriseert. Te oordelen naar de reacties van tante Annie, denk ik dat het een goede keuze was.

Vriendelijke groet,
Bert

One thought on “Sjaak

  1. Middagmaal

    Het is maar de vraag of het verstandig is een portret met de titel Sjaak onder de aandacht van een Hagenaar te brengen. Immers, ik hoef de hoek maar om te slaan de Laan van Eik en Duinen helemaal af te lopen – tussen de twee prachtige begraafplaatsen Oud Eik en Duinen en Nieuw Eik en Duinen door en waar onder andere Hagenaar bij uitstek Louis Couperus begraven ligt – en dan rechtdoor de Medemblikstraat in om direct aan te lopen tegen koffiehuis Sjaak. Zo’n echt, traditioneel Haags koffiehuis. Open vanaf zes uur ’s ochtends (kom daar nog maar eens om), maar na tweeën ‘s middags wel weer dicht. Ja die Sjaak Oudenbroek, met zijn befaamde broodje troep, ook wel broodje verschrikkelijk genoemd. Altijd gezellig, altijd ongezond lekker, waar nog onvervalst Haags te beluisteren valt en waar iedere bezoeker getest wordt op en met Haagse humor. Daar moet je een eelten huid voor hebben, dat wel, maar dan is het ook steeds flink lachen geblazen. En kijk, dat hebben die twee Sjaken dan toch maar mooi gemeen. Ik denk dat ik er straks maar weer eens een keer naar toe wandel. Lunch en diner ineen is soms ook wel handig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.