Remco Campert

foto: Gijs Heuff

2020, acryl op doek, 50 x 50 cm.

Al lang houd ik op mijn computer een mapje bij waarin ik interessante portretten bewaar. Portretten die mij fascineren. De zwart-witfoto van Remco Campert, gemaakt door Keke Keukelaar, kwam ik voor het eerst tegen op de website van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag. Later zag ik dezelfde foto in kleur op de omslag van de ‘gedundrukte’ uitgave ‘Campert Compact’ van uitgeverij van Oorschot.

Dit beeld van Remco Campert spreekt mij bijzonder aan door zijn blik, de lichtval en de haast transparante textuur van zijn gelaat. Dat ik op het idee kwam om hem nu te schilderen kwam door het terugzien van zijn tv-optreden in Collegetour met Twan Huys, Bijzonder in dat programma is hoe Remco Campert zijn hechte vriendschap met Kees van Kooten beschrijft en Ramsey Nasr hem toespreekt. Het nam mij mee naar de tijd dat Campert en Mulder beurtelings columns schreven in de Volkskrant onder de kop CaMu. En nog verder terug, naar mijn middelbare schooltijd waarin ‘Het Leven is Vurrukkulluk’ op ieders leeslijst stond. 

Vriendelijke groet,
Bert 

https://www.kb.nl/themas/nederlandse-poezie/moderne-nederlandse-dichters/remco-campert

https://literatuurmuseum.nl/verhalen/campert/1930

https://www.npostart.nl/college-tour/08-03-2015/VPWON_1240987

One thought on “Remco Campert

  1. Terug in de tijd

    Het is twintigtwintig, 2020 dus, en je besluit om je geschilderde portrettengalerij te verrijken met een portret van de inmiddels negentigjarige auteur Remco Campert. Niks mis mee, zou de goegemeente zeggen. Inderdaad, niks mis mee. En zeker niet als het model voor het portret een foto van Keke Keukelaar is. Zij is al jarenlang dé fotograaf van de Nederlandse literaire wereld. Kijk maar eens op de website van de Beeldunie en geniet. Niet alleen van Campert, maar ook van een lange reeks portretten van de bewoners van die literaire wereld. Opvallend zijn de vele foto’s in zwart-wit, scherp en tekenend tot in elk detail. Alsof ze voor de eeuwigheid zijn gemaakt.
    Zoals ik zei, het is nu 2020. Maar de gebruikte foto voor het geschilderd portret is van 2008. We zien Campert dus op achtenzeventigjarige leeftijd, zo’n tien jaar voor hij definitief besloot om met schrijven te stoppen. Het is niet de Campert van nu, het is de Campert van toen.
    Anders gezegd: Bert Megens portretteert niet Campert, hij schildert zijn eigen herinnering. Al met al is het daarmee een memorabel beeld geworden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.