2020, houtskooltekening, 50 x 50 cm.

Marina Bams – van der Staaij

Foto’s Gijs Heuff

Houtskooltekening, 50 x 50 cm.

Dit zijn portretten van Marina Bams – van der Staaij. Ik heb haar leren kennen door het project Levensportretten, waarbij vier kunstenaars gekoppeld werden aan vier bewoners van Zorgcentrum Lingewaarde in Tiel. Bij onze eerste wederzijdse kennismaking klikte het meteen tussen ons en Marina vond het leuk om geportretteerd te worden.  Door de coronacrisis bleek dit helaas ook meteen het laatste bezoek. Het huis moest op slot maar gelukkig betekende dit niet het einde van dit mooie project. Marina’s dochter stuurde mij enkele foto’s van haar moeder zodat ik toch aan de slag kon. 

Niet voor een gat te vangen, zetten Marina en ik onze contacten voort per mail en via de telefoon. Zij vertelde dan uitvoering over haar actieve leven. Haar aanstekelijk enthousiasme groeide helemaal als ze het over de historie van Zaltbommel had, maar ook de manier waarop zij deze periode van afzondering doorstaat, kwam aan de orde. Ik heb erg genoten van deze gesprekken. 

Vorige week mocht ik Marina weer ‘in het echt’ bezoeken, weliswaar achter plexiglas of buiten achter het hek. Voor een beetje een werkbezoek, om de aantekeningen die ik over haar levensverhaal gemaakt heb, met haar door te nemen. Voor wie meer wil weten over het project Levensportretten verwijs ik graag naar de volgende link https://www.zakengidstiel.nl/nieuws/algemeen/984443/-levensportretten-ouderen-leidt-tot-portretten-zorgmedewerkers

One thought on “Marina Bams – van der Staaij

  1. groepsportret met 1 dame

    De vraag die ik hier aan de orde wil stellen luidt: is een groep afbeeldingen met hetzelfde portret tegelijkertijd ook een zelfportret? Het antwoord op deze vraag lijkt op het eerste gezicht niet zo eenvoudig te geven, maar luidt toch simpel: ja.
    Wie het daar niet mee eens is, kan direct een tegenvraag verwachten: hoe zie je dan een portret van jezelf? Een portret maken – ingebeeld of niet – is immers een duale bezigheid. Je hebt degene die afgebeeld wordt en degene die afbeeldt. Dat geldt ook wanneer het hier een en dezelfde persoon betreft, namelijk de kunstenaar. In dat geval zal hij zichzelf moeten zien, in een spiegel bijvoorbeeld of op een foto. En dan maakt het niet uit of iemand anders die foto heeft genomen of het een selfie betreft. Een kunstenaar kijkt bij het maken van een portret dus ook steeds tegen zichzelf aan. Het is de wisselwerking tussen de geportretteerde en de maker. Daaraan herkennen we ook de kunstenaar: Dat is typisch Van Gogh, hoor je dan. En in dit geval is dat dus: typisch Megens.
    Je kunt het ook nog simpeler proberen te duiden. Jules Deelder deed dat typisch op zijn Deelders in zijn bundel Dag en nacht geopend uit 1970. Hij ziet zichzelf en daarmee zijn er 2 portretten. Daarom luidt de slotregel niet slechts: alleen. Het is dubbel: alleen of alleen.

    Zelfportret

    Soms zie je je zitten.
    Bleek en sereen.
    Hier en/of ginder.
    Alleen of alleen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.