Marcel Veenendaal

2020, acryl op doek, 40 x 40 cm.

foto: Gijs Heuff

Op 4 mei keek ik ’s avonds naar een uitzending rondom de jaarlijkse dodenherdenking. Dit jaar niet zoals gebruikelijk vanuit de Dam of de Waalsdorpervlakte, maar vanuit Theater Na de Dam in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Voor een lege zaal, gevolg van de corona-lockdown, trad o.a. Marcel Veenendaal op. Hij zong daar Dido’s Lament van Henry Purcell, begeleid door Remy van Kesteren op harp en Marijn van Prooien op double-bas.

Zijn optreden, sober en intens en daardoor zo krachtig, maakte veel indruk op mij. Ik nam me ter plekke voor om een portret van hem te maken. De voorstudie was snel klaar. De definitieve versie heb ik pas onlangs afgerond en presenteer ik hierbij.  

Ook persoonlijk merk ik de gevolgen van de tweede lockdown. Om alle Covid-19 slachtoffers te gedenken, zouden we met het Tiels Mannenkoor op twee november optreden op begraafplaats Ter Navolging. Een prachtig initiatief dat helaas door de recente maatregelen niet door kan gaan. Ik neem mij voor om die dag nog eens naar het optreden van Marcel van Veenendaal te kijken en vooral te luisteren. In stilte. 

Vriendelijke groet,
Bert 

Een gedachte over “Marcel Veenendaal

  1. Zangstuk

    Je kunt iemand sprekend opvoeren.
    Iemand kan sprekend lijken op.
    Beide uitspraken kun je als lezer op tenminste twee manieren interpreteren, namelijk als ‘sprekend’ in letterlijke of figuurlijke zin wordt opgevat.
    Maar kan dat ook als een schilder iemand zingend opvoert? Volgens mij kan dat niet, omdat ‘zingend’ in figuurlijke zin niet in gebruik is. Maar gelukkig is er nog een andere, in dit geval grammaticale mogelijkheid. ‘Zingend’ kan namelijk betrekking hebben op ‘schilder’ of op ‘iemand’.
    In het eerste geval was de schilder in een vrijwel zeker opperbeste stemming en heeft hij al zingend zijn werk uitgevoerd. Je zou het eindproduct, het schilderij, dan zelfs een zangstuk kunnen noemen. In het tweede geval heeft de schilder een portret gemaakt van iemand die zingt. Het schilderij waarop Marcel Veenendaal staat afgebeeld voldoet uitstekend aan deze tweede mogelijkheid.
    Als kijker is het lastig kiezen: wie zie je – of liever nog – wie hoor je hier nu zingen? Een oplossing voor deze lastige kwestie lijkt mij om gewoon geen keuze te maken. Het kan namelijk allebei tegelijk.
    Zoals een dichter zijn muze kan bezingen in fraaie poëzie, zo kan een schilder dat ook in een schilderij. Er blijft dan slechts één conclusie over: dit schilderij zingt. Luistert u zelf maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.