Gaan sit

2017 sept, acryl op doek, 70 x 50 cm

Tijdens een rondwandeling afgelopen vakantie in Maastricht werd ik in de Grote Looiersstraat getroffen door iets wat ik zag. In één oogopslag, in één beeld zag ik verschillende verhalen tegelijk.
Een vrouw met een jong meisje, waarschijnlijk haar dochter. Aan haar boodschappenwagentje te zien wonen zij in of dichtbij Maastricht. Het wagentje volgepakt met boodschappen. Het is een zaterdag, dus misschien wel de inkopen voor het weekend of de komende week. Vrouw en meisje hebben plaatsgenomen op het muurtje van de beeldengroep. Om even te genieten van de schaduwrijke plek en het uitzicht op de prachtige bomenrijen daar. Of gewoon omdat het nog even duurt voordat de bus vertrekt. Moeder en dochter zijn in gesprek. Waarover zullen wij nooit weten; duidelijk is wel dat het meisje geïnteresseerd kijkt en luistert naar wat de vrouw haar vertelt.

Kijken is de overeenkomstige bezigheid. Meisje naar de vrouw. De vrouw in concentratie naar een punt in de verte. De dame met blauwgroen hemdje in de richting van de bomenrij in de Grote Looiersstraat. Het jonge meisje van de beeldengroep naar het beeld van de grote staande man rechts van haar.* De passant met de witte zonnehoed lijkt haar blik te volgen. 
Niet alleen de (vermeende) verhalen achter het beeld imponeerden mij. Ook door de opbouw en de kleuren werd ik getroffen. Vooraan de twee donkere personen met hun prachtige, kleurrijke jurken. Direct daarachter de beeldenrij met de typische bronskleuren. En op de derde rij de twee toeristen, ietwat bleekjes door het overvloedige licht.

Zomaar één beeld, op een zonnige dag, zaterdag 26 augustus 2017 om 13:08 uur aan de Grote Looiersstraat in Maastricht. Schoonheid ligt voor het grijpen, op ieder moment op iedere plek, dat zie je maar weer.

Vriendelijke groet, Bert

*   Fons Olterdissen is zijn naamFons blijkt een van de bekendste schrijvers van volksliederen in het Maastrichtse dialect te zijn. Dat hij dat goed kon blijkt uit het feit dat hij al vanaf 1961, het jaar waarin Willem Hofhuizen het beeld gemaakt heeft, de blik van de hem omringende kinderen gevangen houdt.

One thought on “Gaan sit

  1. Het verkeerde been?

    Naar iets kijken leidt maar al te vaak tot lezen. Niet van een boek, o nee, maar van je eigen herinneringen. In je geheugen raast een ‘lezer’ als een gek langs en door alle persoonlijke opslagplaatsen om dan abrupt te stoppen bij een beeld dat naadloos past op dat waar je naar kijkt. Dat gaat onbewust, er is geen extra inspanning voor nodig. En daar is het al: Singer Museum in Laren. Ergens in de jaren zestig van de vorige eeuw alweer. Een tentoonstelling van Hollandse schilders met werk dat ze in Noord-Afrika hadden gemaakt. Heel veel eigentijds ook. Wat een kleuren, onvoorstelbaar licht, pastel in de zon. Dat komt zo opeens maar weer tevoorschijn. Met als eerste gedachte: dit kan dus niet Nederland zijn, dit is onhollands. Maar het is toch echt Maastricht. Het standbeeld van de lokale liedjesheld laat daar geen twijfel over bestaan. Noord-Afrika in Nederland?
    Tot het langzaam, tergend langzaam begint door te dringen dat je naar iets heel anders zit of staat te kijken. Hier is de klimaatverandering in beeld gebracht. Dit is het deels al toekomstige Nederland. Veel zon, alles licht, wat een kleuren. En een glimlach, jazeker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.