BM.2025-07.S-Gijs Hak – acryl op doek – 60 x 50 cm foto: Gijs Heuff.
Op 16 juni jl. stond in Trouw bijgaand artikel over Gijs Hak, (Trouw 250616). Het verdrietige bericht van Gijs’ dood had ik al eerder dit jaar gehoord van mijn broer Henk, die met hem bevriend was. Het artikel voerde mij in gedachten terug naar begin jaren zeventig toen ik Henk regelmatig in Nijmegen bezocht.
Ter nagedachtenis aan de markante figuur die Gijs was, heb ik dit portret geschilderd en Henk gevraagd om enkele herinneringen aan Gijs en die tijd op papier te zetten. Henk twijfelde geen moment en stuurde mij de volgende tekst:
| “GIJS Ik leerde Gijs kennen in 1969 toen wij beiden in Nijmegen sociologie gingen studeren. Het was een bijzondere start van een nieuwe periode in ons leven; het onderwijs lag stil ten gevolge van een bezetting en we belandden in roerige discussies over de aard van de wetenschap in het algemeen en die van de sociologie in het bijzonder. Ik stond met mijn oren te klapperen en had geen idee waar het eigenlijk over ging. En zo waren er meer. Ook duurde het een tijdje voor we precies wisten wie onze toekomstige studiegenoten waren. Toen het stof enigszins was neergedaald bevond ik me samen met Gijs en een tiental anderen in de “projektgroep emansipaatsie van de vrouw” (waar welgeteld één vrouw deel van uitmaakte!). Om Gijs kon niemand heen: grote hoed, een indrukwekkende baard en een bulderende lach en vaak vergezeld van hond Hassan, een grote goedmoedige lobbes. Ik voelde me, ondanks mijn 8-jarige gymnasiumachtergrond, een broekje vergeleken met hem, die al 2 jaar TU in Eindhoven achter de rug had. Wij, Gijs en Gretha en Marianne en ik werden goede vrienden. En ook al hebben wij allebei in de loop der jaren onze levensgezellinnen verloren, Gijs en ik zijn tot zijn dood in 2025 dikke vertrouwde maatjes gebleven. Weliswaar zagen we elkaar gedurende al die jaren niet even intensief – immers socioloog werden we niet maar hij werd wel schipper in Nijmegen op diverse vaartuigen en ik bio-kruidenier en herbergier in Wamel – we verloren elkaar nooit uit het oog. We bleven elkaar vinden in een gelijkgestemde dwarsdenkerij, een vertrouwde synchroniciteit en een diepe band die niet veel uitleg nodig had. Ik mis hem” |
Ik dank Henk voor zijn verhaal en Adriana voor haar goedkeuring om Gijs zijn beeltenis op mijn website te mogen zetten.